Adventsretraite

Advent 2022: Het Woord is mens geworden

Steun ons

Citaat 14: Liefde doet verschrikkelijk veel pijn

‘Doodsbang. Uitgeput. Gebroken. Verloren. Kwaad. Ontroostbaar. Ik voel me oeverloos alleen in een onmetelijk, onverschillig heelal. (…) Alles verliest zijn glans. Niets heeft nog zin. (…)

Plots hevige twijfel. Ik val … Zal er aan de andere kant van dit leven iemand zijn die mij opvangt? Een besef ook van de eindeloze rij mensen die voor mij gevallen zijn, de eeuwen door. Wie vangt hen op? Van de al even eindeloze rij mensen die rond mij aan het vallen zijn, over de hele wereld. Is er wel iets dat opvangt? (…)

Ik val steeds dieper. Ik weet het niet. Ik weet niets meer. Ik ben alleen nog in staat tot wanhoop, en een diepe kreet om hulp. Dat is het diepste, denk ik. Vallen. Twijfelen. Met heel je hart willen geloven. Niet kunnen geloven. En om hulp roepen… (…)

Ik ben als de dood voor de duizenden dingen die ik moet loslaten. Voor het volstrekt onbekende. Voor het afscheid van het gezicht dat ik niet kan en wil missen. Er is een gedicht dat zegt: ‘Het is mooi een huis te zijn voor het enige hart dat je niet wilt achterlaten.’ Liefde wil een huis zijn over de dood heen. Liefde doet verschrikkelijk veel pijn.

(Bieke Vandekerkhove)

Bekijk ook de geloofsimpuls en de gebedstip van deze week.

Terug naar "Citaten"